Brezilyalı Çeviribilimci
Rosemary Arrojo, çeviri kuramında özellikle postyapısalcı ve yapısökümcü yaklaşımlarıyla tanınır. Arrojo, çeviride “sadakat” ve “eşdeğerlik” kavramlarını eleştirel bir bakışla sorgular. Ona göre metinlerin sabit ve tek bir anlamı yoktur; dolayısıyla çeviri de bu anlamı eksiksiz biçimde aktaramaz. Her çeviri, kaçınılmaz olarak bir yorum ve yeniden yazımdır.
Arrojo, çevirmeni pasif bir aktarıcı olarak değil; metni yeniden anlamlandıran ve anlam üreten bir özne olarak konumlandırır. “Yazarın niyeti”nin mutlak ölçüt olarak kabul edilmesine karşı çıkar ve çeviri sürecinin kültürel ve ideolojik boyutlarını vurgular. Bu bağlamda çeviri, yalnızca dilsel bir aktarım değil; yorum, yeniden yazım ve güç ilişkileriyle bağlantılı eleştirel bir eylem olarak değerlendirilir.